Je kinderen loslaten is nog niet zo makkelijk...
17 augustus 2021 

Je kinderen loslaten is nog niet zo makkelijk...

Ik weet nog dat ik vijftien was en voor het eerst vanuit de provincie een dagje naar Amsterdam mocht. Naar de grote stad met vriendinnen. Oh, oh wat spannend vonden we dat. Amsterdam was de stad van drugs en criminelen...

Veel verder dan het Rokin en de Kalverstraat zijn we toen niet gekomen. Dat was al avontuurlijk genoeg.

En toen we in de Kentucky Fried Chicken kippenpootjes gingen eten, werd onze nachtmerrie werkelijkheid. We moesten nogal lang wachten voor het toilet. En toen ik ongeduldig aan de deurkruk rammelde, ging de deur open. Een verlopen man deed de deur open, met z'n broek op z'n knieën. 'Ik ben nog niet klaar, of wil je me zo hebben'. De horror. We renden met z'n vieren zo snel we konden de tent uit. Het was daar in Amsterdam niet pluis.

Inmiddels woon ik al zo'n 20 jaar in Amsterdam. M'n kinderen zijn hier alledrie geboren. Zij kunnen zich niets voorstellen bij 'het enge Amsterdam'. Ze hebben het hier, in ons eigen Amsterdamse stukje, heerlijk. Toen we laatst ergens op de Veluwe in het bos reden vroeg dochter (11). Wat ruik ik toch? 'Dat is de natuur schat'. Tja, het zijn echte stadskinderen.

Dat bleek helemaal vorige week. Dochter zou met twee vriendinnen naar een zwembad om de hoek. Toen ik thuis kwam en vroeg hoe het was geweest, zei ze nonchalant: 'nou de rij was veel te lang, dus toen besloten we een yoghurtijsje te halen in de Bijenkorf. En daarna zijn we nog even naar de Kalverstraat gegaan.'

'Wat?? De Bijenkorf?? De Kalverstraat??' Dat is minstens 20 minuten fietsen vanaf ons huis. 'Hadden jullie dat wel gevraagd? Wisten jullie de weg wel? Hadden jullie dan geld?'

Dochter kijkt me aan alsof ik gek ben. 'Mam doe niet zo overdreven. We hebben het aan de ouders van vriendin (bij wie ze logeerde) gevraagd, we hadden geld voor het zwembad en de weg wist vriendin 2 en bovendien hadden we onze telefoon toch. Ik snap niet waar je moeilijk over doet. In september ga ik naar (de middelbare) school bij het Museumplein, dan fiets ik elke dag naar de andere kant van Amsterdam'.

Zucht.
Mijn kleine, grote, pubermeisje. 11 jaar nog maar. Loslaten heet dat... Toch?

Over de schrijver
Gelooft in een maakbare wereld en heeft overal een mening over, maar maakt er zelf vaak een potje van. Vooral omdat ze altijd te druk is: met een eigen bedrijf, drie kinderen, vriendinnen, familie, sportclub en ook nog een man. Als het haar te veel wordt om al die ballen in de lucht te houden, laat ze ze gewoon vallen. Dan leest ze tot diep in de nacht romannetjes, kijkt obsessief - zelfs op de wc- Netflix series of shopt (online) hele mooie spullen die ze helemaal niet nodig heeft. Ze heeft dan ook meer dan 50 paar schoenen. Ze zegt altijd dat ze het ook prima kan redden zonder luxe, biologische slager, bezorgservice en werkster, maar dat is ongeveer hetzelfde als beweren dat je tegen discriminatie bent, terwijl je nog nooit een buitenlander hebt gesproken.
Reactie plaatsen
Meer dan 200+ verhalen van vrouwen met een fantastisch rotleven

Gratis nieuwsbrief Geen gezeur, meer wijn

Schrijf je nu in en ontvang regelmatig nieuwe verhalen in je inbox.